در جستجوي عشق

خلوت من و دوستان

عشق سنج

خواهم مرد... | جمعه بیست و نهم خرداد 1388 | 18:4 

خواهم مرد

بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد

                                             مثل یک بیت ته قافیه ها خواهم مرد

تو که رفتی همه ثانیه ها سایه شدند

                                            سایه در سایه این ثانیه ها خواهم مرد

شعله های بی تو ز بی رنگی دریا گفتند

                                            موج در موج در این خاطره ها خواهم مرد

 گم شدم در قدم دوری چشمان بهار...

دل شکســـــــــــــــــــــته... | دوشنبه هجدهم خرداد 1388 | 13:55 

| چهارشنبه سی ام اردیبهشت 1388 | 10:31 

هنوز هم زيباترين آوای دنيا برايم شنيدن خنده های توست

هنوز هم زيباترين طلوع برايم طلوع چشمان زيبای توست

هنوز هم غم انگيز ترين اتفاق برايم صورت اندوه ناک توست

هنوز هم آغوشت برايم مقدس و دستانت زندگی بخش به جان من است

هنوز هم در کوچه های خلوت عاشقی ، در ميان سکوت بوسه هايمان زندگی ميکنم

شايد رهگذری مژده ای  از رويای ماندگار و عشق جاودانه ام ، به همراه بياورد...

| چهارشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1388 | 11:44 

                            گاهي آرزو مي کنم...     

   کاش هرگز نمي ديدمت تا امروز غم نديدنت را

            بخورم!!!

کاش لبخندهايت آنقدر زيبا نبودند که امروز آرزوي

         ديدن يک لحظه

فقط يک لحظه از لبخندهاي عاشقانه ات را داشته

                     باشم!

کاش چشمان معصومت به چشمانم خيره نمي شد

                    تا امروز

چشمان من به ياد آن لحظه بهانه گيرند و اشک

                    بريزند!

کاش حرف هاي دلم را بهت نگفته بودم تا امروز با

                        خود نگويم

" آخه او که ميدونست چقدر دوستش دارم!!!!"

عشــــــــــق یعنی.....................! | چهارشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1388 | 11:29 

عشق يعني خواستن له له زدن                                                

    عشق يعني سوختن پر پر زدن                                 

         عشق يعني جام لبريز از شراب         

                عشق يعني تشنگي يعني سراب

                        عشق يعني لايق مريم شدن

                                عشق يعني با خدا همدم شدن

                                         عشق يعني لحظه هاي بي قرار

 عشق يعني صبر يعني انتظار                                                                      

        عشق يعني از سپيده تا سحر                                                           

                عشق يعني پا نهادن در خطر                                          

                          عشق يعني لحظه ي ديدار يار                     

                                   عشق يعني دست در دست نگار           

                                             عشق يعني ارزو يعني اميد

| یکشنبه بیست و سوم فروردین 1388 | 13:6 

خداوندا نمی دانم
در این دنیای وانفسا
كدامین تكیه گه را تكیه گاه خویشتن سازم
نمیدانم
نمی دانم خداوندا.
در این وادی كه عالم سر خوش است و دلخوش است و جای خوش دارد.
كدامین حالت و حال و دل عالم نصیب خویشتن سازم
نمی دانم خداوندا
به جان لاله های پاك و والایت نمی دانم
دگر سیرم خداوندا.
دگر گیجم خداوندا
خداوندا تو راهم ده.
پناهم ده .
امیدم خداوندا .
كه دیگر نا امیدم من و میدانم كه نومیدی ز درگاهت گناهی بس ستمبار است و لیكن من نمیدانم
دگر پایان پایانم.
همیشه بغض پنهانی گلویم را حسابی در نظر دارد و می دانم كه آخر بغض پنهانم مرا بی جان و تن سازد.
چرا پنهان كنم در دل؟
چرا با كس نمی گویم؟
چرا با من نمی گویند یاران رمز رهگشایی را؟
همه یاران به فكر خویش و در خویشند. گهی پشت و گهی پیشند
ولی در انزوای این دل تنها . چرا یاری ندارم من . كه دردم را فرو ریزد
دگر هنگامه ی تركیدن این درد پنهان است
خداوندا نمی دانم
نمی دانم
و نتوانم به كس گویم
فقط می سوزم و می سازم و با درد پنهانی بسی من خون دل دارم. دلی بی آب و گل دارم
به پو چی ها رسیدم من
به بی دردی رسیدم من
به این دوران نامردی رسیدم من
نمیدانم
نمی گویم
نمی جویم نمی پرسم
نمی گویند
نمی جوند
جوابی را نمی دانم
سوالی را نمی پرسند و از غمها نمی گویند
چرا من غرق در هیچم؟
چرا بیگانه از خویشم؟
خداوندا رهایی ده
كللام آشنایی ده
خدایا آشنایم ده
خداوندا پناهم ده
امیدم ده
خدایا یا بتركان این غم دل را
و یا در هم شكن این سد راهم را
كه دیگر خسته از خویشم
كه دیگر بی پس و پیشم
فقط از ترس تنهایی
هر از گاهی چو درویشم
و صوتی زیر لب دارم
وبا خود می كنم نجوای پنهانی
كه شاید گیرم آرامش
ولی آن هم علاجی نیست
و درمانم فقط درمان بی دردیست
و آن هم دست پاك ذات پاكت را نیازی جاودانش هست

حسرت دیده بی تاب تو بیمارم کرد
آن نگاه نگرانت دل تبدار مرا خوابم کرد
بی جهت نیست که مست رخ زیبای تو ام
لب گلگون تو در دشت خزان آبم کرد
مستی ام جام نگاهی ز افق های تو بود
آه ،آن صورت مهتاب تو در خوابم کرد
شهر را از تب بیماری من جایی نیست
راه گم کرده به دنبال تو آواره و ویرانم گرد
اشکم از دیده به گرمای نفسهای تو بود
جام اندوه تو مر همره و همرام کرد

ساعت

تصوير برتر روز

تنهايي و سكوت

نوشته هاي قبلي

آخرين نوشته هاي من

بازديد عاشقان

امکانات